خواص فیزیکی: کربنات منیزیم معمولاً به صورت پودر دانه‌ای سفید، توده‌های شکننده سفید یا پودر سفید شل ظاهر می‌شود. بی بو و بی مزه است چگالی نسبی آن تقریباً 3.037 است، کمی در آب سرد محلول است، در اتانول نامحلول است و در اسیدهای رقیق با جوش حل می شود. این ماده جاذب روغن{3} و رطوبت است و در هوا پایدار است. اما با حرارت دادن به 700 درجه به اکسید منیزیم و دی اکسید کربن تجزیه می شود. در تماس با اسیدهای رقیق تجزیه می شود و دی اکسید کربن آزاد می کند و با گرم شدن به راحتی با آب واکنش می دهد و هیدروکسید منیزیم تشکیل می دهد.
خواص شیمیایی: کربنات منیزیم با اسیدها واکنش می دهد تا نمک های منیزیم و گاز دی اکسید کربن مربوطه را تولید کند. به عنوان مثال، با اسید کلریدریک واکنش می دهد تا کلرید منیزیم، آب و دی اکسید کربن و با اسید سولفوریک برای تشکیل سولفات منیزیم، آب و دی اکسید کربن ایجاد کند. همچنین با محلول های نمک آمونیوم واکنش نشان می دهد و به راحتی در محلول های قلیایی قوی حل می شود.
این به صورت کربنات منیزیم هیدراته اولیه یا کربنات منیزیم هیدراته معمولی وجود دارد. بسته به شرایط کریستالیزاسیون، محصول به عنوان "سبک" یا "سنگین" طبقه بندی می شود که نوع سبک آن رایج ترین است. در دمای اتاق به صورت تری هیدرات وجود دارد. انواع سبک به صورت توده های سفید شکننده یا پودر سفید شل ظاهر می شود. بی بو و در هوا پایدار است. هنگامی که تا 700 درجه حرارت داده می شود، دی اکسید کربن آزاد می کند و اکسید منیزیم را تشکیل می دهد. عملاً در آب نامحلول است اما واکنش کمی قلیایی به آب می دهد. در اتانول نامحلول است اما با جوشش در اسیدهای رقیق حل می شود.